İstanbul Adliye Sarayı
1949
|
Mimar: ,
1949 yılında açılan bir yarışma sonucu elde edilmiştir. İbrahim Paşa Sarayı'na komşu alanda, sarayın bir bölümünün de yıkılmasıyla açılan arsada yapılmıştır. Proje, İbrahim paşa Sarayı'nın arkasında kalan ve Sultanahmet Meydanı eksenine paralel bir eksen üzerinde uzayan mahkemeler kitlesi ile buna dik olarak Divanyolu Caddesi tarafında yer alan ve ana cephesi sultanahmet Meydanı'na bakan savcılık, ağır ceza salonları ana bloğundan oluşmaktaydı. Projenin yalnızca mahkemeler bloğu uygulanmıştır. İkinci bloğun bulunduğu alanda Bizans döneminden kalma Aya Eufemia Kilisesi ve Lausos Sarayı'nın parçalarının çıkarılması üzerine yapımdan vazgeçilmiştir.
1961'de 'ın ölümünden sonra , bizans kalıntılarını da dikkate alarak uygulanamayan bu bölüm için yeni bir proje önermişse de bu uygulama gerçekleştirilmemiştir.
Adliye Sarayı binası, günün uluslararası geçerlikteki eğilimlere yönelişin bir ifadesi, 50'li yılların Türk mimarları arasında yaygın olarak kullanılacak olan Uluslararası Üslub'un habercisi olarak nitelenmekte, ve Türk mimarlığı açısından bir dönüm noktası olarak kabul edilmektedir.
Yapı parçalarının geniş saçakları, düşey kolon-pencere ritminin ve simetrik kurgusunun neoklasik düzeni 2. Ulusal Mimarlık anlayışının bir uzantısıdır. Taşıyıcı elemanların çıplak beton yüzeyleri, yalın rasyonalist, dik açının egemenliği, geniş pencere yüzeylerinin her türlü dekoratif ve tarihi ayrıntıdan arınmışlığı yeni yönelimin ifadesidir.
Kaynaklar:
Atilla Yücel; "Adliye Sarayı", İstanbul Ansiklopedisi, C. 1, Kültür Bakanlığı-Tarih Vakfı Ortak yayını, İstanbul 1993.
Sibel Bozdoğan, Suha Özkan, Engin Yenal; "Sedad Eldem", Concept Media, Singapur 1987.
|